ویدئوی داستانی کوتاه ملال که می بینید پیش از این: سیگارش را خاموش می کند، نام داشت؛ این فیلم کوتاه اقتباسی از داستان قاسم کشکولی است.؛

 مراسم اهدای جوایز بخش فیلمهای مستند دوازدهمین جشن خانه سینما دوشنبه شب، یازدهم شهریور با حضور اعضای انجمن مستندسازان خانه سینمای ایران، اساتید، پیشکسوتان و جمعی از هنرمندان در محل مجموعه فرهنگی هنری آسمان در زعفرانیه تهران برگزار شد. من هم به حکم وظیفه و به خاطر علاقه در این مراسم شرکت کرده و گزارش مبسوط آن را نیز تقدیم سایت انجمن نموده که با اندکی دخل و تصرف به نیکویی منتشر شده است اگر مایل به خواندن حاشیه مراسم و آن بخش منتشر نشده در سایت انجمن صنفی مستندسازان ایران هستید، اینجا را ببینید.؛

محمد شمس لنگرودی، شاعر نوپرداز بزرگ ایران است که در این ویدئوی کوتاه شعر موسی  را که در مجموعه آخرش به چاپ نرسیده و سانسور شده است، می خواند.؛

پنجشنبه شب هفدهم مرداد ماه جاری، به همت جناب آقای شارقی، کارشناس هنری فرهنگسرای دختران؛ برای بزرگداشت مرحوم خسرو شکیبایی برنامه‌ای با همکاری کانون فیلم برگزار شد که در آن ضمن نمایش نسخه‌ی کامل و خوبی از فیلم هامون، تنی چند از هنرمندانی که سال‌ها شکیبایی را می‌شناختند و با او همکاری داشتند به سخنرانی و نقل خاطرات خود با آن مرحوم پرداختند. از جمله مهرانه مهین ترابی، بهروز بقایی، جمشید جم و جابر قاسمعلی؛ اینجانب نیز همانطور که در عکس‌های مراسم می‌بینید مجری و گرداننده‌ی آن شب بودم. و برنامه را با شعری از شمس لنگرودی که به‌یاد شکیبایی سروده است، آغاز و پس از سخنان هنرمندان مدعو، برنامه با پرسش و پاسخ کوتاهی از سوی مردم ادامه و پایان یافت.؛

             

 آقای مسعود کیمیایی، فیلمساز بزرگی که همیشه ستایش‌اش می‌کنم امروز شصت‌وهشت ساله شد. تولدت مبارک داش مسعود؛ همیشه رفیق؛ با وفا...؛

کیمیایی را به‌خاطر همه‌ی فیلم‌هایش علی‌الخصوص قیصر و گوزن‌ها و به‌خاطر همیشه پیشرو بودن‌اش بسیار دوست ‌دارم و معتقدم فیلم‌هایش را هنوز نمی‌فهمیم و بی‌هوده بر او می‌تازیم. کیمیایی روایتگر صدیق دوران ماست. نسل منهدم من اگر به‌خود بیاید روزی، از فیلم تیغ و ابریشم و خصوصاً اعتراض به این سو، چنان کیمیایی به‌تصویرش کشیده که با فیلم قیصر نسل آشوب‌گر قهرمان‌های مبارز و عاصی دهه‌ی چهل را...؛

بارها به دوستانی که می‌دانند گفته‌ام و حالا در صفحه‌ی رسمی‌ام هم می‌نویسم که: حاضرم جانم را بدهم، مسعود کیمیایی بیشتر فیلم بسازد.؛چه می‌شود کرد، جنون است و عشق، عشق به یک اسطوره‌ی‌ سینمایی‌، مسعود کیمیایی.؛
به قول خودش: سلامتي سه تن، ناموس و رفيق و وطن... سلامتي سه كَس: زندانی و سرباز و بی كس؛ سلامتي آزادی...؛

چندی پیش که در پی پژوهشی که دست گرفته‌ام کتاب: سینمای مردم شناختی ایران (نقدی بر قوم پژوهی در سینمای ایران) اثر ارزشمند آقای همایون امامی را می‌خواندم که در آخرین صفحه اشاره و نقدی بر یکی از فیلم‌های مستندم را دیدم و از این توجه به فیلمی که سالها پیش ساخته بودم و فکر می کردم فراموش شده، خیلی خوشحال شدم. آن مطلب را این است:؛

برشانه‌ی فلات / احمد زاهدی / 82-1381
این فیلم که درباره‌ی استودان‌ها و نحو‌ی به خاک‌سپاری مردگان زرتشتی است با جمله‌ای از نیچه شروع می‌شود که می‌گوید: همه مرگ را سترگ می‌انگارند؛ اما هنوز مرگ را جشن نگرفته‌اند.؛ سپس فیلم به یکی از استودان‌های قدیمی شهر یزد می‌پردازد. جایی که در آن زرتشتیان یزد، مردگان خویش را دفن می‌کرده‌اند. فیلم از تحقیق شایسته‌ای برخوردار است. موضوعی بکر با گفتاری که برگرفته از دفتر شعر زنده یاد محمد مختاری در ترکیب با عکس‌های ارزشمند بهمن جلالی، مجموعه‌یی شایسته را سامان داده‌اند که بی‌تردید اگر نتوان بر آن فیلم قوم پژوه اطلاق کرد؛ نمی توان رویکردش را نیز به فیلم قوم‌نگاری نادیده گرفت.؛رویکردی که به واسطه‌ی تقریبی بیشتر به پرداختی سینمایی، در حاشیه می‌ماند.؛کاستی مهم فیلم عدم برخورداری از یک نقطه گذاری سینمایی است. موردی که به آشفتگی فیلم انجامیده است.؛
استفاده‌ی تکه‌هایی از فیلم بادصبا، ساخته‌ی آلبر لاموریس بر غنای وجه استنادی فیلم افزوده است. وامداری‌اش در نگارش گفتار و عنوان فیلم، به کتاب برشانه‌ی فلات از زنده یاد محمد مختاری آن را از وزن بیشتری برخوردار ساخته است.؛
 

کارگاه آزاد سینمایی کانون فیلم فرهنگسرای دختران از چهارشنبه همین هفته، دوم مرداد آغاز خواهد شد. در این کارگاه من مانیفست سینمایی خودم را با عنوان، سینمای نسل چهارم تکمیل خواهم کرد. حضور و فعالیت در این کارگاه برای همگان آزاد و رایگان است، و جز علاقه به سینما و هنر شرطی ندارد. برای اطلاعات بیشتر می توانید وبلاگ سینمایی را ببینید.؛